Anna (24): Spędzam ze sobą cały dzień — tak jak każdy z nas. Chcę, żeby ta osoba, z którą jestem przez cały czas, była zdrowa i dobrze czuła się „we własnej skórze” i we własnej głowie. Chcę tworzyć bezpieczne przestrzenie dla przyjaciół, prowadzić uważne, bogate rozmowy i umieć przechodzić przez konflikty z poszanowaniem granic wszystkich osób. Chcę, żeby i moje ciało, i moja dusza były zdrowe — bo bez tego nie da się zrobić nic z powyższych rzeczy.

Rihab (25): Nie chcę być dla siebie obca. Nie chcę uciekać od tego, co czuję, ani od tego, kim naprawdę jestem. Uczę się mieszkać w sobie — nie uciekać, gdy przychodzi cisza, nie chować się, gdy pojawia się ból. Chcę być dla siebie bezpiecznym miejscem: takim, w którym jest przestrzeń na błędy, rozwój, śmiech i smutek. Bo dopiero gdy czuję się „u siebie” w środku, mogę naprawdę otworzyć się na innych: słuchać bez oceniania, mówić „nie” bez poczucia winy i „tak” bez strachu.

Denise (24): W każdym kraju, który odwiedzam, poznaję mnóstwo nowych osób, uczę się kultury, obserwuję zwyczaje i słucham historii, opinii oraz myśli. Czasem trudno to wszystko udźwignąć i jednocześnie pozostać sobą — bo poglądy są różne, pojawia się tęsknota za domem i może uderzyć samotność. W takich momentach przypominam sobie, że są sposoby, żeby z tego wyjść: rozmowa o uczuciach z przyjaciółmi, rodziną lub specjalistą pomaga mi najbardziej. Tylko gdy czuję się dobrze w głowie i w ciele, mogę czuć się dobrze także w obcym kraju.

Dzieląc się osobistymi historiami, chcemy, aby ten temat stał się dla innych realny i pilny. Zdrowie psychiczne zasługuje na uwagę, zasoby i otwartą rozmowę — nie na ciszę i wstyd. Zmiana dzieje się wtedy, gdy mówimy głośno, słuchamy siebie nawzajem i wspieramy osoby wokół nas.

Anna (24): I spend all day every day with myself. And I want this person—the one I spend my whole day with—to be healthy and comfortable in their own skin and mind. I want to create safe spaces for friends, lead mindful and rich conversations, and handle disagreements while respecting everyone’s boundaries. I want both my body and my soul to be healthy, because otherwise none of that is possible.

Rihab (25): I don’t want to be a stranger to myself. I’m learning to live within myself—to not run when silence comes, and not hide when pain arrives. I want to be a safe place for myself, with room for mistakes, growth, laughter and sadness alike. Only when I feel at home within myself can I be open to others: listen without judgment, say “no” without guilt, and “yes” without fear.

Denise (24): With each country I visit, I meet new people and learn about their cultures, habits, stories, and opinions. Sometimes it’s hard to cope with all of that and still remain true to yourself—homesickness and loneliness can hit. In those moments I remind myself there are ways out: talking about what I feel with friends, family, or a specialist helps me the most. Only when I feel good in my head and body can I feel good in a foreign country too.

By sharing our voices and stories, we hope to make this issue feel real and urgent to others. Mental health deserves attention, resources, and open discussion—not silence or shame. Real change happens when we speak up, listen to one another, and support the people around us.